Recenzja w Metalegion

Black metal, zwłaszcza ten spod znaku drugiej fali, od zawsze pozostawał silnie związany z mrocznym ambientem, muzyką klasyczną czy po prostu symfonicznymi labiryntami. Wiele zespołów eksplorowało rozmaite koncepcje, przede wszystkim stawiając na kreowanie ponurych atmosfer, współistniejących z hipnotycznymi, złowieszczymi riffami i piekielnymi wrzaskami. Mortiis, były basista Emperor, mógł być jednym z największych impulsów do otwarcia metalowej sceny na tego rodzaju brzmienia. Na „Haudh ’en’ Nirnaeth” podejście to zyskuje bardziej techniczny i rozbudowany charakter. Wszystko opiera się na orkiestracjach tworzonych za pomocą syntezatorów i sekwencerów, z wyraźnymi wpływami zarówno muzyki klasycznej, jak i black metalu — szczególnie w partiach wokalnych i budowaniu atmosfery. Kompozycje przesycone są złowrogim klimatem, oscylując pomiędzy elementami klasycznymi i symfonicznymi, przybierającymi niemal filmowe kontury. Teksty wykonywane są po polsku, co dodatkowo potęguje surowość całości; partie wokalne bywają po prostu recytowane, wykrzykiwane („Niemoc”) albo wykonywane growlem („Już Zmierzch”). Choć jest to muzyka, która — co zrozumiałe — nie musi przypaść do gustu każdemu, szczególnie mniej otwartym fanom metalu, Nirnaeth za sprawą tego albumu potrafi nadać pewien sens — o ile to w ogóle możliwe — mrocznym czasom, w których żyjemy, zabierając słuchacza w podróż do zapomnianej przeszłości. Po prostu magia!